H τηλεκπαίδευση ως μια νέα εκπαιδευτική πραγματικότητα

       Εν μέσω υγειονομικής κρίσης κρίθηκε αναγκαία και επιτακτική , η εξ αποστάσεως  διδασκαλία, ανοίγοντας νέους ορίζοντες και προοπτικές στην εκπαιδευτική διαδικασία.

       Παρά την αιφνίδια και αναγκαστική προσαρμογή της εκπαιδευτικής κοινότητας στο εν λόγω εγχείρημα, πραγματοποιήθηκε μια αξιέπαινη προσπάθεια από το εκπαιδευτικό προσωπικό, αξιοποιώντας κάθε δυνατό τεχνολογικό μέσο, για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

         Επιπροσθέτως, ενώ ενυπήρχαν  τεχνολογικές ελλείψεις και ανεπάρκεια ψηφιακών μέσων σε αρκετές περιπτώσεις, τα οφέλη που αποκόμισε στο σύνολό της η εκπαιδευτική κοινότητα, ήταν πάμπολλα. Η πρόσβαση ήταν σε γενικές γραμμές εύκολη για κάθε μαθητή και μαθήτρια, λαμβάνοντας υπόψιν και το μεγάλο βαθμό εξοικείωσης, που αυτοί παρουσιάζουν στις νέες τεχνολογίες .

          Παράλληλα, δόθηκε η δυνατότητα ίσης συμμετοχής στην εκπαιδευτικής πράξης, τόσο των ευπαθών ομάδων και των ατόμων με ειδικές δεξιότητες  (για παράδειγμα: άτομα με αυτισμό, με κινητικά προβλήματα ή προβλήματα όρασης), όσο και ατόμων  από ακριτικές ή περιθωριοποιημένες περιοχές, που συχνά δεν τυγχάνουν ίδιων ευκαιριών μάθησης.

           Η ανάπτυξη συνεργατικού μοντέλου διδασκαλίας και η διάδοση εκπαιδευτικού υλικού, ήταν σε πρώτο πλάνο, με απώτερο στόχο τη διαρκή ανατροφοδότηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, διαμέσου των μαθητών και την αύξηση της συμμετοχικότητάς τους. Δόθηκε επιπλέον, η δυνατότητα για παροχή γνωστικού υλικού προσαρμοσμένου στις μαθησιακές  ανάγκες και διαθεματική σύνδεση, ανάλογα με τα διαθέσιμα ψηφιακά εργαλεία. Η εξοικονόμηση χρόνου και η έλλειψη μετακινήσεων ,συγκαταλέγονται επίσης, στα θετικά που εμφανίζει η εξ αποστάσεως εκπαίδευση.

            Στον αντίποδα τώρα, της ευημερίας της τηλεκπαίδευσης, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί, πως μια μερίδα των μαθητών και μαθητριών , αδυνατούσαν να συμμετέχουν ενεργά στην εκπαιδευτική διαδικασία (λόγου χάρη: άτομα μειονοτήτων, ομάδες Ρομά, προσφυγικοί πληθυσμοί καθώς και κοινωνικά στρώματα, που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας),δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο κοινωνικές ανισότητες και σε πολλές περιπτώσεις περιθωριοποίηση και απομόνωση.

                  Όσον αφορά δε, τον κίνδυνο παθητικοποίησης των μαθητών, την απουσία κοινωνικοποίησης, καθώς και την ανυπαρξία  προσωπικής επικοινωνίας (face to face), μπορεί να ενυπάρχει κάποιες φορές, ωστόσο σε μικρότερο βαθμό και σχετίζεται άμεσα με την προσπάθεια, που καταβάλλει ο εκάστοτε εκπαιδευτικός, για να γεφυρώσει κάθε ενδεχόμενο χάσμα. Ακόμη, η διοικητική και η τεχνική υποστήριξη των σχολικών κοινοτήτων είναι επιβεβλημένες, μαζί με την παράλληλη επιμόρφωση και εξοικείωση των εκπαιδευτικών με το διαδίκτυο και τις ειδικές πλατφόρμες ασύγχρονης και σύγχρονης διδασκαλίας.

                  Η νέα αυτή πραγματικότητα δεν ήρθε ωστόσο, για να αντικαταστήσει τη δια ζώσης εκπαίδευση, αλλά για να λειτουργήσει ως επικουρικό μέσο, με απώτατο στόχο την εξέλιξη και την πρόοδο . Η αξιοποίηση των τεχνολογικών μέσων, σύνεση και σωφροσύνη, θα ανοίξει ένα νέο δρόμο, με πλήθος επιλογών και δυνατοτήτων, προς μια ανοικτή εκπαίδευση, προσβάσιμη για όλους!

                  

 Αγγελική Αντωνοπούλου

Πιστοποιημένη φιλόλογος από τον ΕΟΠΠΕΠ του Υπουργείου Παιδείας.

Απόφοιτος του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών,του Τμήματος Φιλολογίας, με Κατεύθυνση τη Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία.
https://filologikamathimataantonopoyloy.blogspot.com/
https://m.facebook.com/AggelikiAntonopoyloy/?ref=bookmarks